Ka-Swak

Its been a while since my last post.  Medyo busy lang sa work lately and have to prioritized so many things.  Kanina lang when I was chatting with one of my bestfriends, naisip ko na lang na magpost tungkol sa kanila.  Anyways, I have many so called "friends" but not bestfriends.  Pag sinabi kong friends, sila yong mga taong nakasama ko, nakilala, at naging kaclose. 

Pero ang "bestfriends" ko sila yong mga taong naging totoo saken, mga taong ang turing ko sa kanila ay higit pa sa kapatid at kapamilya, sila yong tipong ipaglalaban ko hanggang sa huli, mga taong anytime na kailanganin ko nanjan sila at ganon din ako sa kanila.  So far, tatlo lang naman silang matatawag kong mga bestfriends to keep for life.  Sila yong gusto ko hanggang sa tumanda kami may communications pa rin kami, na kahit uugod ugod na kami ay magagawa pa naming bisitahin ang isat isa hanggang sa huli.

Today is the Philippine Independence Day (Araw ng Kalayaan) and it really gives me great privilege to write on this occasion and thank the Filipino people.

And there are many reasons to do that. Right from the first oil boom, these Pinoys came and helped develop the country. They were in all professions working in hospitals, factories, homes and offices. They worked for long hours, patiently, not complaining.

Lubos kong ikinalulungkot ang naging pasiya ng Senate Impeachment Court. Bilang Punong Mahistrado, buong tapang at talino kong hinarap ang hamon ng impeachment at sumailalim ako sa proseso na alinsunod sa Saligang Batas, umaasang makakamit ang hustisyang aking hinanap ng mahigit limang buwan.

Hindi kaila sa akin na gagamitin ng Pangulo ang buong puwersa ng gobyerno, kasama na ang mga ahensiyang dapat sana ay malayang nagpapasiya - ang Kamara, ang BIR, ang LRA, ang AMLC, ang Ombudsman, at iba pa. 

Nagising ako ng 10:00 ng umaga.  Nahihilo, nahihirapang tumayo at pakiramdam ko umiikot ang apat na sulok ng kwarto.  Pinilit kung tumayo saka ko naramdaman ang matinding pananakit ng tiyan ko sabay nagsusuka na di ko maintindihan.  Para itong sinasaksak sa sobrang sakit.  Yon ang pinakamatinding sakit na naramdaman ko sa buong buhay ko (nung tinuli ako masakit din).

Nagpromise ako sa sarili ko na hinding-hindi ako bibili ng bagong gadget dahil may tinatarget akong ipon.  Ipon na magluluklok sa akin sa tuktok ng tagumpay! Hahaha! Feeling lang!

Subalit dahil sa pangangati ng aking finger, di ko napigilang bumili ng iPad 2.  Naguyo kasi ako ng brother kong mahilig sa mga gadget effect na 'yan kaya ayon napabili ako ng wala sa timing! Sabay na lang kaming bumili para wala ng hiraman.

Anyhow, nabanggit ko sa last post ko tungkol don sa isang Filipino na kasama ko sa work dati na dinapuan ng typhoid fever, lumala at naapektuhan ang kanyang memory.  Almost 2 months na rin siyang nakaratay sa hospital.  A month ago, his doctors decided to extract fluid fom his spine daw which is vulnerable to life risk once na hindi maging successful.  His family signed waiver hoping na ito nga makakabuti sa kalagayan nya.

3 weeks akong hiatus sa blog world.

Pinadala kasi ako ng company for a 2 weeks training.

Nakakapagod pero sulit naman.  Minsan lang kasi dumating ang opportunity na 'yon kaya tinodo ko na.

Akalain mong gumastos ang company ng mahigit 2,000 US Dollars for that training?  Once in a lifetime ika nga.  Sa dami namin ako pa ang napiling ipadala kaya sobrang thankful ako.  Shokran sa aming Managing Director!

MAMA:  Bata! Bata! Mababaw ba yong ilog?

BATA: Opo!

Tumalon ang mama....

MAMA:  Saklolo! Saklolo! Loko kang bata ka sabi mo mababaw ang lalim pala!

BATA:  Mababaw lang naman po talaga eh, kanina nga tumawid diyan yong BIBE eh!